🔹پنجاه و پنج سال زندان تعزیری برای پنج نوکیش مسیحی؛ این معنای عملی «لا اکراه فی الدین» در جمهوری اسلامی است! همان حکومتی که روی کاغذ، مسیحیان را از اقلیتهای دینی بهرسمیت شناخته، در عمل برای چند جلسه کلیسای خانگی و دعا و عبادت، دهها سال زندان مینویسد.
🔹بر اساس گزارشهاپنج نوکیش مسیحی به نامهای آیدا نجفلو، لیدا آلکسانی، ژوزف شهبازیان، ناصر نورد گلتپه و یک نوکیش دیگر با نام اعلامنشده، در مجموع به ۵۵ سال زندان تعزیری محکوم شدهاند. این احکام در شعبهی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر شده؛ شعبهای با سابقهی طولانی در صدور احکام سنگین علیه فعالان عقیدتی و سیاسی.
🔹اتهامات این افراد عمدتاً «تشکیل کلیسای خانگی»، «فعالیت مذهبی» و «گسترش آیین مسیحیت» عنوان شده است؛ همان برچسبهای تکراری که سالهاست برای سرکوب جامعهی مسیحیان، نوکیشان و محدودکردن آزادی مذهب بهکار میرود. آیدا نجفلو، ژوزف شهبازیان و ناصر نورد گلتپه در بهمن ۱۴۰۳ توسط نیروهای ادارهی اطلاعات بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند و پیش از این نیز بارها به دلیل فعالیتهای دینی خود احضار و محاکمه شدهاند.
🔹این احکام، نقض آشکار آزادی دین و عقیده است؛ حقی که هم در میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی تضمین شده و هم خود جمهوری اسلامی در قانون اساسیاش با بهرسمیت شناختن ادیان، ظاهراً آن را پذیرفته است. اما در عمل، تغییر دین از اسلام، تشکیل کلیسای خانگی و حتی عبادت جمعی، به «جرم امنیتی» تبدیل میشود و نوکیشان مسیحی بین بازداشت، بازجوییهای امنیتی و احکام سنگین سرگردان میمانند.
🔹آزادی مذهب، لطف حکومت نیست، حق بنیادین انسان است؛ پنجاهوپنج سال زندان برای پنج نوکیش مسیحی، نه «حفاظت از دین»، بلکه سند روشنی از ترس یک حاکمیت از ایمان و وجدانِ آزاد شهروندانش است.